Brentjens challenge 15-11-2006
Als afsluiting van het seizoen staat
de Bart Brentjens Challenge op het programma. Hopelijk gaat deze wedstrijd wel
goed en kan ik met een goed gevoel de winter in en het NK vergeten.
Ik dacht dat ik door mijn klassering in de wereldbekerstand vooraan zou mogen
starten maar helaas. Ik werd niet opgeroepen. Dan maar ene rij verder naar achteren
staan. M’n startplek was uiteindelijk niet slecht en kon goed meekomen.
Wat een start! Nog sneller als in welke wereldbekerwedstrijd dan ook, bij het
ingaan van de eerste bocht reden we 50km/h! En daarna bleef het zo snel gaan
omdat iedereen voorin wilde komen voor de moeilijke stukken. Het was trouwens
wel raar dat de weg niet afgezet werd, er zijn 2 of 3 auto’s ons tegemoet
komen rijden waar we net omheen konden, beetje raar voor een wedstrijd. Gelukkig
draaiden we snel een weiland in wat enorm zwaar liep en zo werd de groep wat
uit elkaar getrokken. Ik kon me redelijk goed handhaven maar moest toch een
beetje herstellen van de snelle start. De eerste 20km gingen redelijk, ik zat
in een mooi groepje en daarin kon ik me wel redden. Na ongeveer 30km reed de
groep voor ons verkeerd zodat ik automatisch wat plaatsen opschoof, een aantal
van hun haalden me nog in maar niet allemaal. De rest van de wedtrijd ging het
eigenlijk steeds beter, naar einde toe kon ik nog wat versnellen en heb daar
nog wat mensen ingehaald. Maar ik werd op het laatste vlakke stuk zelf ook nog
door een groepje bijgehaald. Daarmee reden we naar de finish om voor onze plaatsen
te sprinten. Ik ben voor mountainbike begrippen redelijk snel dus ik had wel
zin om te sprinten, alleen wisten we geen van alle hoe de aankomst strook nou
eigenlijk liep en was het een enorme nerveuze bedoeling in de straten van Eijsden.
Totdat ik de laatste bocht herkende en daar moest ik als eerste doorheen want
dan kun je bijna niet meer ingehaald worden, dat lukte ook nog maar toen. Ik
kwam uit de bocht en wilde vol aanzetten maar toen sloeg de kramp in beide benen!
En niet zo’n beetje ook! Ik kon amper op m’n fiets blijven zitten
en ben zo over de finish gerold, zo erg heb ik nog nooit kramp gehad!
Uiteindelijk ben ik 20ste geworden, geen verkeerde prestatie en een goed gevoel
om een wisselend seizoen mee af te sluiten.
top
De weken voor het NK heb ik helaas weinig kunnen trainen omdat ik nu druk bezig
ben met afstuderen. Maar dat mag geen excuus zijn om het NK niet te rijden dus
ben ik naar Groensbeek gegaan om het NK te rijden. Dit NK is tevens NSK (Nederlands
Studenten Kampioenschap). Mijn verwachtingen liggen niet zo hoog voor de wedstrijd,
ik ben de week ervoor een beetje ziek geweest en het is maar de vraag of ik
daar helemaal vanaf ben.
Ik heb een goede statplaats met startnummer 35, daar zal het niet aan liggen.
De start verloop zoals ik gewend ben, goed. Wel heel erg snel door alle cross
country renners die meedoen. Als we het eerste bospad opdraaien en er flink
doorgetrokken wordt rijden we 45km/h. Niet verkeerd voor een marathon, alsof
de finish om de hoek ligt! Het eerste uur gaat prima, ik kan me goed handhaven
in de top 15 van de wedstrijd maar dan is het afgelopen. Ik kom niet meer vooruit!
Ik kom geen heuvel meer op en moet de groep waar ik inzat lossen. De groepen
die daarna komen kan ik ook niet bijhouden. Op het vlakke gaat het wel, dan
kan ik erbij blijven maar zodra we een zwaar stuk voor de wielen geschoven kregen
was het over, ik had gewoon geen macht in m’n benen. Simpel. Ik had weinig
zin om verder iets te forceren, een goede klassering was toch verkeken dus ik
heb de rest van de wedstrijd maar rustig gereden. Nou ja rustig, ik had nog
een gemiddelde van meer dan 25km/h en mijn gemiddelde hartslag was ook erg hoog.
Nog een teken dat ik lichamelijk niet helemaal in orde ben.
Het NK was dus een behoorlijke tegenvaller. Ik wilde een top 3 op het NSK rijden
maar dat zat er helaas niet in. Volgend jaar beter.
top
Na de teleurstelling van Val Thorens
heb ik moeite gehad me te motiveren om te trainen en om wedstrijden te rijden.
Zeker omdat ik ook bezig ben met het zoeken naar een afstudeerplaats.
Maar ik moet ik er toch aan geloven, de P-weg marathon in het Duitse Plettenberg.
Vorig jaar ging het heel goed totdat ik op moest geven met twee lekke banden,
dit jaar ga ik hem sowieso uitrijden!
Met een maximum deelnemersaantal van 1000 man totaal is het een kleinschalige
goed georganiseerde marathon.
Na het neerleggen van de nodige rubberstrepen door een motorrijder konden we
vertrekken voor een snelle wedstrijd over 80km. De start ging prima en ik kon
me in de voorste groep handhaven. Op de tweede helling ging Sam Baeten ervandoor
en hij trok de complete groep uit elkaar, ik kwam in een derde groep terecht
maar ik voelde me wel goed. Naarmate de wedstrijd vorderde ging het beter en
kon ik wat plaatsen winnen. De twee Duitsers waarmee ik samen reed hadden er
een goed tempo in en ze reden we naar de finish. Ik had wel gemerkt dat ik in
de afdalingen beter was dus ik moest zorgen dat ik als eerste de afdalingen
inging. In de een na laatste afdaling ben ik nog een stuk weggereden en heb
ik geprobeerd vooruit te blijven maar ze haalden me weer bij. Dan maar met z’n
drieën op naar de slotklim en -afdaling. Maar daar dachten de Duitsers
heel anders over en demarreerden op de laatste helling, ik had de grootste moeite
om terug te komen en bleef op ongeveer 200m afstand hangen. Gelukkig kwam er
nog een slot afdaling aan en daar kon ik weer aansluiten om te gaan sprinten.
Helaas was de finish tussen alle 40km rijders en daardoor was er geen ruimte
om te sprinten. Tijdens het sprinten werd ik door de nummer 3 van het groepje
nog uitgemaakt voor aarschloch, altijd vriendelijke mensen die Duitsers! Ik
werd tweede van het groepje en 5e overall. Een hoopvol resultaat waar ik zeer
tevreden mee ben. Dit was toch wel een van mijn betere wedstrijden, wat ook
tot uiting kwam in mijn hoogste gemiddelde hartslag ooit tijdens een marathon.
Toch een teken dat ik voluit gereden heb en zeer tevreden mag zijn.
top
Na de goede resultaten in de Erbeskopf marathon ben ik vol goede moed afgereisd
naar Val Thorens, Frankrijk om daar de laatste manche van de wereldbeker marathon
te rijden. We zijn op donderdag vertrokken en vrijdagmiddag kwamen we in Val
Thorens aan. De eerste vraag die bij ons bovenkwam was: “Is hier wel een
mountainbike wedstrijd?” Er was namelijk nog helemaal niks te zien in
het dorp, geen aanplakbiljetten, geen borden, geen mensen helemaal niks. Het
bleek toch het goede weekend te zijn en ’s avonds kon ik me toch inschrijven.
Alleen de transponder moest ik de volgende dag afhalen, de man die ze zou komen
brengen stond ergens in de file en zou niet meer komen, erg Frans allemaal.
Zaterdag heb ik nog wat gefietst samen met Michael Loitz en vooral van de uitzichten
genoten. ’s Avonds na een groot bord pasta vroeg naar bed en de wekker
om 6 uur gezet voor de start van 8 uur.
Na het ontbijt heb ik me omgekleed en ben ik wat gaan inrijden, de bedoeling
was warmrijden maar bij een temperatuur van een graad of 5 wordt dat lastig.
Gelukkig voor ons kwam de zon er een beetje door en stonden in het startvak
in het zonnetje. De start was rond 8 uur en dankzij mijn startnummer 13 stond
ik lekker vooraan. De sprint richting het eerste lastige punt is altijd belangrijk
en dit ging erg goed ik draaide als een van de eerste, naast Thomas Dietch het
veld in maar toen begon de ellende. Ik merkte meteen in het eerste stuk omhoog
dat het ene lange zware dag zou worden. Ik probeerde de groep bij te houden
maar het lukte eenvoudig niet, ik had geen adem meer en ademen deed ontzettend
pijn. Geprobeerd iets gas terug te nemen om een beetje op adem te komen en zodoende
ben ik in een ritme gekomen tijdens de startklim naar 3000m hoogte. Daarboven
kwam ik rond de 50ste plaats door, erg slecht dus. Vanaf dit punt was het een
schitterende afdaling naar het dal. Het eerste stuk totaan Val Thorens loopt
over erg steile brede paden vol met grote rotsblokken om na het dorp over te
gaan in een schitterende single trail. Halverwege de afdaling begon mijn fiets
wat vreemd aan te voelen en wat wollig door de bochten te gaan, ja hoor, lekker
band! Een scheur in de wang van de band. Voor alpenterrein is een Racing Ralph
dus niet geschikt, weer iets geleerd. Na de reparatie ben ik nog een keertje
op een knullige manier gevallen en toen was het moeilijk om mezelf weer op te
laten en te concentreren. Toch maar verder rijden en alsof het nog niet genoeg
was nog een lekker band! Daar ging mijn klassering, natuurlijk had ik maar 1
reserveband bij me maar ik wist dat er onder aan de afdaling een servicepost
moest staan, dan maar lopen! De afdaling was lopend nog veel moeilijker dan
met de fiets maar ik ben toch aangekomen… daar de band gerepareerd en
weer door. Toen heb ik een grove beginnersfout gemaakt door veel te snel te
willen rijden. Ik was natuurlijk boos en teleurgesteld over de lekker banden
en de verloren tijd en daardoor ben ik als een gek de volgende klim opgereden.
De klim zelf ging erg goed en ik kon weer een aantal mensen inhalen maar in
het stuk daarna, een enorm technisch stuk over een Grand Route pad kreeg ik
de deksel op mijn neus. Ik begon er helemaal doorheen te zitten en maakte fout
na fout. Na een zware persoonlijke strijd kwam ik uit bij het begin van de slotklim,
nog maar 15km, dat moet te doen zijn! Ik begon vol goede moed aan de beklimming
totdat ik besefte dat ik 6km/h omhoog reed, wat betekend dat ik nog ruim 2 uur
zou moeten klimmen… Dat zou mijn dood betekenen! Gelukkig stonden mijn
ouders langs de kant en daar ben ik gestopt. Het was een moeilijke beslissing
maar voor mijn gezondheid de beste keuze, anders had ik mezelf echt kapot gereden!
Door mijn opgave ben ik waardevolle UCI punten misgelopen en ben ik een stuk
gezakt op de UCI marathon world cup ranking.
Al met al was Val Thorens een teleurstelling, ik had me van tevoren meer voorgesteld
zeker omdat het vorig jaar zo goed ging hier. Maar ik heb wel een paar belangrijke
lessen geleerd en daar moet ik me aan optrekken.
top
De Erbeskopfmarathon in Thalfang, Duitsland is een erg zware wedstrijd met 110km en 3100hm. Vooral de manier waarop de hoogtemeters bereikt worden maakt deze marathon zwaar. In tegenstelling tot de meeste marathons zit er in de Erbeskopf steile en technische klimmen, waardoor de gemiddelde snelheid een stuk lager uitkomt. Voor mij is dit gunstig want ik hou wel van steile klimmen.
De start verliep erg goed, zoals gewoonlijk draaide ik als een van de eersten het bos in voor een startlus om vervolgens bij de finish langs te komen. Daar kwam ik als eerste door, wat een goed gevoel geeft, alle toeschouwers beginnen voor jou als eerste te klappen. De eerste 10km heb ik met de kopgroep van 7 man meegereden maar die reden iets te hard omhoog. Vanaf daar ben ik mijn eigen wedstrijd gaan rijden en de volgende 80km heb ik alleen gereden. Het tempo bleef goed en de moraal zat ook goed. Een leuk afwisselend parcours met een aantal venijnige klimmen. Na 90km haalde ik de nummer 4 bij en we hebben samen de laatste 15km gereden. Op 5km voor het einde moest hij lossen en kon ik alleen doorrijden op de 4de plaats. Nadat ik finishte als 4de bleek dat ik ook nog eerste U-25 was, helemaal mooi.
Al met al een erg geslaagde marathon waar ik een goed gevoel aan over gehouden heb.
Nog even een foto voor de start:
En tijdens de wedstrijd:
| (foto: Saskia Neevel) |
Worldclass of Mountainbiking Challenge 21-05-2006
In Offenburg stond de Worldclass Of Mountainbiking Challenge (WOMC) op het programma. Na de geweldige wedstrijd in Griekenland was de moraal goed. Op zaterdag kwamen we in Offenburg aan en na het ophalen van mijn startnummer zijn we nog even door Offenburg centrum gelopen. Voor een zaterdagmiddag in een Duits dorpje was het bijzonder druk.
De start was zondag om kwart over 9. De groep wedstrijdrijders was niet zo groot waardoor ik geen last had van opstoppingen bij de start. De eerste 5km waren geneutraliseerd waardoor ik mooi de gelegenheid had om naar de eerste rij te rijden. Daar aangekomen liep het parcours direct steil omhoog, de eerste klim van de dag. Hier kon ik me behoorlijk goed handhaven, tot op een gegeven moment. Toen hield ik de groep niet meer bij en moest ik ze laten rijden, helaas. Vanaf daar ging het ook meteen een stuk minder. De moraal was er niet echt, pas op het einde kon ik weer een beetje lekker doorrijden, maar dat was duidelijk te laat. Op een 31e plaats ben ik uiteindelijk binnengekomen, teleurstellend.
Ik moet maar eens goed bij mezelf
te raden gaan wat de reden van deze totale off-day is, om een herhaling te voorkomen.
Want op deze manier duren marathons erg lang.
top
World Cup marathon, Naoussa Griekenland 06-05
Woensdag 3 mei vertrekken we naar Griekenland voor de World Cup marathon in Naoussa.
Het Griekse Naoussa ligt ongeveer 80 km ten westen van de stad Thessaloniki in de provincie Macedonië. Er was een schitterend parcours uitgezet van 101 km waarbij, helaas, geen hoogtemeters werden aangegeven. De start was op 550 m hoogte en er moest direct naar 1530 meter worden geklommen. Een paar kleinere afdalingen en klimmetjes waarna een prachtige afdaling naar 1100 meter volgde. Direct erachteraan een geweldige klim naar 2051 meter hoogte waar de bikers een pak sneeuw moesten doorwurmen, door 30 cm diep smeltwater moesten ploeteren en door een enorm modder ballet. Kortom: MTB'en zoals het hoort! Er volgden een aantal zeer technische afdalingen waarna er naar de aankomst toe nog een zeer steile 5 km lange klim volgde tot 1000 m. Daarna een helse afdaling tot de aankomst weer op 550 meter hoogte. Conclusie: een marathon die vele Alpen marathons met glans kan doorstaan. De organisatie was meer dan perfect (de race director was dezelfde als van het mountainbiken op de OS in Athene) en de ambiance was prima.
Wij zaten vanaf de woensdag voor de wedstrijd in hetzelfde hotel als o.a. Alban Lakata, Roland Stauder, Pia Sundstedt, Daniela Louis en nog veel nobele onbekenden waar we erg veel mee hebben gelachen. De sfeer was uitstekend, het eten was meer dan uitstekend en het weer was prima. Alleen de Griekse taal hadden we niet helemaal onder controle. Zolang je op de rijksweg bent is het prima, dan staat de naam van het dorp waar je heen wilt in het "normaals" onder de Griekse naam. Maar zodra we van de rijksweg afgingen was het een kwestie van plaatjes vergelijken.
De wedstrijd zelf ging erg goed. Ik mocht op de tweede startrij vertrekken, dus geen last van een slechte start of massa’s mensen voor me. De startklim was er eentje zoals ze alleen in de Alpen kunnen. Direct 15km omhoog, koud vanuit de start! De startklim heb ik behoorlijk goed verteerd en bovenaan lag ik rond de 25e plaats. Ik zat in een mooi groepje en we reden samen een prima tempo. Vervolgens begon de klim naar het hoogste punt. Het pad werd een stuk slechter en begroeiing werd schaars. De temperatuur was inmiddels tot net boven het vriespunt gezakt. Gelukkig bleef het droog. De klim was erg zwaar met een aantal steile stukken. Het begon steeds beter te lopen en ik kon een mooi tempo rijden bergop. Het groepje waar ik bijzat heb ik daar achter me gelaten en ik ben op zoek gegaan naar renner voor me. De afdaling die volgde zal ik niet snel vergeten. Vanaf 2000m hoogte, temperaturen rond het vriespunt, sneeuw aan beide kanten ongeveer een halve meter hoog, smeltwater over het hele pad en dan als een idioot naar beneden. Geweldig! In de afdaling heb ik nog twee renners ingehaald, wat altijd goed is voor de moraal. De laatste 30km naar de finish waren constant op en neer. Ik kon mijn tempo goed vasthouden en dus ook mijn plaats. Na nog een paar leuke afdalingen mooi als 20e gefinisht en daarmee 68 UCI marathonpunten behaald. Al met al een erg geslaagde marathon.
De maandag na de wedstrijd lekker op ons gemak de auto ingepakt en terug naar Thessaloniki gereden, Alban Lakata ging op de bike terug naar het vliegveld. Maandagmiddag in Thessaloniki aangekomen en dat was andere koek dan Naoussa! Wat een stad, 1,2 miljoen inwoners en die waren volgens mij allemaal tegelijk in de auto op weg naar hetzelfde punt als wij. Zelden zo'n chaos meegemaakt als daar. Wel leuke winkelstraatjes (jammer van de auto’s) en heerlijke restaurantjes (jammer dat Grieken overal en altijd roken). Aangezien wij een hotel middenin de stad hadden (driehoog achter) moesten we dinsdagmorgen in het spitsuur Thessaloniki verlaten om op het vliegveld te komen. Anderhalf uur voor 5 kilometer, je kunt niet alles hebben!
Een paar sfeerbeelden gemaakt op de dagen dat ik het parcours ben wezen verkennen, sorry voor de slechte kwaliteit van de foto's, ze zijn gemaakt met m'n telefoon.
Dit is een beeld van de startklim, zo gaan de eerste 15 km omhoog.
De hoofdstraat van een uitgestorven dorpje ergens in de bergen.
Een uitzicht bovenop de startklim. Achter het hek rechts ligt het voetbalveld,
op ongeveer 1600m hoogte!
Sneeuw in Griekenland!
De start en finishstraat. De man op de ladder is de finishboog nog aan het verven,
de dag voor de wedstrijd...
De chaos van Naoussa, hier zie je meteen het succes van een Smart in de stad.
top